Για την γενιά μου

Του Γιάννη Μπουτάρη
Γεννήθηκα το 1942. Η γενιά μου είχε την τύχη να ζήσει, να γευτεί τα γεγονότα που διαμόρφωσαν το σημερινό κόσμο. Τον απόηχο του μεγάλου πολέμου και της ατομικής βόμβας, εμφύλιο πόλεμο, το γερμανικό θαύμα, τη σφυρηλάτηση του καπιταλισμού (Δ.Ν.Τ., Μπρέντον Γουντς, Παγκόσμια Τράπεζα), το θάνατο των αποικιών (Ντιέν Μπιέν Φου, Ινδία, Αλγέρι, σχηματισμός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, Κογκό), το τέλος του Απαρτχάιντ και το μακρόσυρτο επιθανάτιο ρόγχο του ρατσισμού στις ΗΠΑ, που μόνο το 2008 σφραγίστηκε με την εκλογή ενός έγχρωμου προέδρου, σοσιαλισμό χωρίς προηγούμενο στις ευρωπαϊκές χώρες, κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ και μετάλλαξη του κομμουνιστικού κινήματος στην Κίνα, τον αχαλίνωτο και καταστροφικό θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς, την τηλεόραση, το CNN, τα κινητά και το internet, την πενικιλίνη, τη χημειοθεραπεία και τις μεταμοσχεύσεις, το viagra και πόσα άλλα… H γενιά μου, η χώρα μου, παρακολουθούσε ή και συμμετείχε στα συμβαίνοντα, από τον Μπελογιάννη και την ΕΡΕ ως την παραμόρφωση των γιορτών του Πολυτεχνείου και τις εξόδους του σαββατοκύριακου, αργιών, εορτών κ.λπ. με ένα ενδιάμεσο υποχρεωτικά διάλειμμα στο γύψο. Πάσχιζε να βρει ένα βηματισμό για να ενταχθεί στους ρυθμούς αυτού του συστήματος που μας επέβαλαν και διαλέξαμε, την ένταξή μας στο δυτικό σύστημα. Σήμερα, μετά το τελευταίο ξέσπασμα μιας απογοητευμένης, οργισμένης και ίσως αποπροσανατολισμένης και κακοφορμισμένης νεολαίας, που θεωρεί ότι Κυριακές και εορτές δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε και να κάνουμε ταραχές, που προφανώς είχε αφορμή τη διεθνή οικονομική ύφεση, με σαφή όμως την αγωνία και το φόβο για το αύριο, πού βρισκόμαστε;Παρακολουθώ με μαζοχιστική διάθεση κυρίως τις εφημερίδες και αναπόφευκτα και την TV, φωνές από παντού κι από ανθρώπους σκεπτόμενους και μη, την απέχθειά τους και την περιγραφή για όσα συμβαίνουν και προτάσεις για το τι πρέπει να γίνει σε όλα τα θέματα. Στην αγορά, στα πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση, στην παραγωγή, πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή, στην εκκλησία, στα «εθνικά θέματα», στο περιβάλλον, στην κοινωνία μας γενικότερα. Και τα κόμματα; Αυτοί οι φυσικοί φορείς της εξουσίας; Αυτοί που ο κόσμος έταξε να δίνουν το ρυθμό και την πνοή στην κοινωνία μας; Το κόμμα της μεγάλης ακινησίας, το ΚΚΕ, έχει ξεπεράσει τα όρια της γραφικότητας και θυμίζει πτώμα με περίεργες μυρωδιές που κάθε πτώμα αποπνέει. Η αριστερά, ενωμένη ή μη ενωμένη, δεν ενδιαφέρει και πολύ, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αν ήμασταν σε λούνα παρκ ως το δωμάτιο της «μεγάλης απογοήτευσης», φαίνεται να χάνει, να κλωτσάει τις ευκαιρίες, να μη θέλει να κυβερνήσει, να αναλάβει τις ευθύνες. Ας μη σχολιάσω καλύτερα το ΛΑΟΣ, που θυμίζει γυψάδικο με τις εθνικοσοσιαλιστικές του αντιλήψεις και γαρνιτούρα ράσα. Τα άλλα δύο μεγάλα κόμματα όμως που αποφάσισαν να μοιράζονται την εξουσία; Αυτά που έχουν τη μεγάλη ευθύνη; Τι κι αν υπάρχουν φωνές μέσα και στα δύο αυτά μορφώματα εξουσίας που αντιδρούν; Ο Αβέρωφ είπε κάποτε ότι όποιος βγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος. Θα προσέθετα σαν μια παράλληλη σκέψη για τα κόμματα εξουσίας, μ’ όλο το σεβασμό, ότι τα νεογέννητα αρνιά τα σφάζουν κάθε χρόνο το Πάσχα. Τα κόμματα θυμίζουν το παιχνίδι με τις καρέκλες, αυτό που κάθε φορά που σταματάει η μουσική βγάζουν και μια καρέκλα. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να προλάβουν να καθίσουν στις καρέκλες που μένουν.Τα κόμματα, όχι μόνο τα κόμματα εξουσίας, σκότωσαν την πολιτική. Και μαζί με την πολιτική σκότωσαν και την ελπίδα. Οι εκλεγμένοι ξέχασαν για ποιο λόγο μπαινοβγαίνουν στη Βουλή. Θεωρούν ότι μια από τις κύριες δουλειές τους είναι να στέλνουν ευχετήριες κάρτες. Η άλλη είναι να βγαίνουν βαρύγδουποι και περισπούδαστοι στα παράθυρα. Ανήγαγαν το περίφημο πολιτικό κόστος στον κύριο άξονα και λόγο ύπαρξής τους. Τα κόμματα και οι πολιτικοί σταμάτησαν εδώ και πολύ καιρό να παράγουν πολιτικά οράματα. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η πολιτική από την παραγωγή οράματος; Ακούμε, απ’ τα χείλη των ανθρώπων που ορίζουν εντέλει τη ζωή μας, «μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών», που στην πράξη αποδεικνύονται όλα μέτρα για τη διατήρηση του συστήματος, μέτρα που φοβούνται να αντιμετωπίσουν το αύριο, απλά τακτοποιούνε όπως όπως το χθες.Οι πετυχημένες προσπάθειες, τα οράματα των ανθρώπων να μας βάλουν στην Ε.Ε., να αλλάξουν τη δραχμή της ψωροκώσταινας και να μας δώσουν νομίσματα με αντίκρισμα, να βάλουν στο παιχνίδι τη μισή Ελλάδα που επίμονα κρατιόταν εκτός, και φαντάζομαι όλοι καταλαβαίνουν τι και ποιους εννοώ, έμειναν από καύσιμα. Γιατί το σύστημα θέλει ακινησία που δεν παράγει, το σύστημα τείνει στο απόλυτο μηδέν. Ανακατεύτηκα κάποια στιγμή με την πολιτική, αυστηρά και μόνο με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ανακατεύτηκα με την πεποίθηση του think globally, act locally. Θεωρώ ότι η πολιτική είναι η ζωή αυτή καθαυτή, αυτό που μας κάνει ίσως να διαφέρουμε απ’ τον κόσμο της ζούγκλας. Θεώρησα χρέος μου να εμπλακώ σε άλλο επίπεδο στη δημόσια ζωή, πέρα από τις κινήσεις πολιτών και τις μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα οργανώσεις. Διαπίστωσα αυτό που διασθανόμουν. Όλοι που εμπλέκονται στη δημόσια ζωή με διάθεση προσφοράς, εντέλει αντιμετωπίζουν μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, δεν επιβιώνει τίποτα.Σε δεύτερη σκέψη αισθάνθηκα ντροπή, μεγάλη, ατελείωτη και βασανιστική ντροπή. Για τη γενιά μου. Αυτή που είδε και γεύτηκε όλα αυτά που έγιναν στον κόσμο τα τελευταία πενήντα χρόνια και δεν κατάλαβε τίποτα. Ντροπή γιατί έχει ακόμη την αναιδή απαίτηση να βρίσκεται στη σκηνή και να προτείνει μέτρα. Γιατί δεν έχει επίγνωση ότι όλα αυτά τα πενήντα χρόνια όχι μόνο δεν κατάφερε να παρακολουθήσει ενσυνείδητα τα διεθνή συμβαίνοντα, αλλά θεωρεί αυταπόδεικτο ότι κάνει αυτό που πρέπει. Δεν αντιλαμβάνεται ότι τις μεγάλες ευκαιρίες τις έκαψε η ανικανότητά της να καταλάβει. Εντέλει ντροπή και θυμός μαζί. Ντροπή γι’ αυτά που έκανε και δεν έκανε η γενιά μου. Θυμός γιατί δεν φουσκώνει το μεγάλο κύμα που θα κάνει αυτή τη γενιά να πάρει τα βουνά, ν’ αφήσει τους νέους ανθρώπους που αγωνιούν όχι στο δρόμο με διακοπές, ούτε στις καταλήψεις στο πανεπιστήμιο. Αυτούς που δουλεύουν σιωπηλά και ονειρεύονται κάτι πιο απλό, πιο χειροπιαστό, πιο εφικτό. Αυτούς που αντιμετωπίζουν κάθε μέρα την απογοήτευση και δεν χάνουν την ελπίδα τους ότι κάτι μπορεί να γίνει. Αυτούς που στις δημοσκοπήσεις ψηφίζουν τον Κανένα.Ντροπή λοιπόν, θυμός και τώρα απελπισία, όχι απογοήτευση αλλά απελπισία. Η απογοήτευση μπορεί να είναι στιγμιαίο έγκλημα. Η απελπισία είναι θάνατος. Το κείμενο αυτό δεν είναι τεχνικό ούτε διεκδικεί κατάθεση προτάσεων ή λύσεων για όσα καλά ή κακά συμβαίνουν. Είναι απλά μια φωνή απελπισίας εναντίον της ακινησίας. Η γενιά μου δεν μπορεί να ελπίζει τίποτε πια. Τα ’κανε μούσκεμα. Ώρα λοιπόν να φεύγουμε. Αλλά πριν φύγουμε να κάνουμε μια έκκληση σ’ αυτούς τους ανθρώπους που ψηφίζουν Κανένα, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που σκοτώνουν την ελπίδα με ελαφριά συνείδηση, σ’ αυτούς που μολύνουν τις λίμνες και τα ποτάμια, σ’ αυτούς που παρκάρουν στα πεζοδρόμια, σ’ αυτούς που συνωστίζονται στα εμπορικά κέντρα, σ’ αυτούς που λένε φταίνε οι άλλοι και προσπαθούν να κάνουν και τα παιδιά τους έτσι. Μην κάνετε αυτό που κάναμε εμείς. Βγάλτε από πάνω σας την ακινησία, πάρτε μόνο όσα καλά έγιναν απ’ τη γενιά μας, γιατί έγιναν και κάποια καλά, δικαιώστε αυτούς που προσπάθησαν. Βέβαια ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, και φυσικά το καλύτερο είναι αυτό που συμβαίνει και θα συμβεί! Ας μην το αφήσετε μόνο του.Το κείμενο αυτό είχε αφορμή ένα κείμενο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη, Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης, που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ στις 16.12.09, και αυτή την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι πρέπει οι τριαντάρηδες-σαραντάρηδες ν’ αποφασίσουν επιτέλους να συγκρουστούν. Γιατί δεν γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά.

http://www.drassi.gr/index.php?id=71&art_id=166

Παρουσίαση της ΔΡΑΣΗΣ στην Θεσσαλονίκη

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της κίνησης πολιτών της ΔΡΑΣΗΣ στην Θεσσαλονίκη.
Στη εκδήλωση βρέθηκαν πολλοί συμπολίτες μας και είχε ως κεντρικό ομιλητή τον Δημοτικό Σύμβουλο της Θεσσαλονίκης τον κ. Γιάννη Μπουτάρη.
Ο κ. Μπουτάρης στην ομιλία του δήλωσε μεταξύ άλλων ότι, ότι κάνει για την ΔΡΑΣΗ το κάνει για τις επόμενες γενιές, ώστε να μείνει ότι κάποιοι προσπάθησαν να αλλάξουν κάτι στην χώρα μας.
Στην ίδια εκδήλωση παραβρέθηκαν και μίλησαν επίσης και οι κύριοι Μάνος, Κοντογιαννόπουλος, Καρίπογλου, Μαρκουλάκης, Κατρανίτσας, Τσιούρας, Καρασσώ και Πύρρος.

Απαξίωσαν τα ΜΜΕ – ανέβασαν τα BLOGS ή ποιος θα τολμήσει να μιλήσει.. (μόνο τα Blogs)

"Θάβουν» την ακύρωση του προστίμου και εμποδίζουν όποιον θέλει να μιλήσει... "Μούγκα για την Vodafone...
Είναι εντυπωσιακή η σιωπή με την οποία τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, και κυρίως οι τηλεοράσεις, αντιμετώπισαν την ακύρωση των προστίμου των 76 εκατομμυρίων ευρώ στην Vodafone για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Εντυπωσιακή, αλλά όχι ανεξήγητη. Είναι πολύ μεγάλα τα διαφημιστικά πακέτα της εταιρείας αυτής που τροφοδοτούν τα κανάλια και τις εφημερίδες. Θα έπρεπε λοιπόν να είναι το πρώτο θέμα. Αλλά ...πώς; Η διαπλοκή σε όλο της το μεγαλείο...
σχόλιο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου από το http://www.andrianopoulos.gr


Καθώς σέρφαρα στην ιστοσελίδα του κ. Α.Ανδριανόπουλου, έπεσα στην δήλωση του περί του προστίμου στην εταιρία κινητής τηλεφωνίας VODAFONE.
Θα συμφωνήσω σε όλα με όσα έγραψε ο πρώην υπουργός και θα προσθέσω και το δικό μου σχόλιο που αφορά τα κανάλια και τις εφημερίδες, δηλαδή τα παραδοσιακά ή συμβατά αν θέλετε, μέσα μαζικής ενημέρωσης ή τα λεγόμενα ΜΜΕ.
Ο περισσότερος κόσμος έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό το ρόλο των εφημερίδων (που μάλλον πουλάνε μόνο της Κυριακές και αυτό καθαρά λόγο των DVD!!) και της τηλεόρασης (εξαίρεση αποτελεί κατά την γνώμη μου μόνο ο Σκαϊ) και απ’ότι φαίνεται μαζί με την πτώση της εμπιστοσύνης στα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς πέφτει το ίδιο και η εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ.

Είναι ήλιου φαεινότερο -και δεν νομίζω πως προσπαθεί και κανείς να κρυφθεί πια- τι συμβαίνει στα ΜΜΕ.
Κάποτε ήταν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι. Τώρα τους βλέπεις να τρώνε μαζί σε εστιατόρια του Κολωνακίου και δεν τους καίγεται το καρφί, αν τους δουνε ή όχι.

Ποιοι είναι τελικά οι κερδισμένοι και ποιοι οι χαμένοι;
Κερδισμένα είναι τα τρία άλφα (3Α). Η ΑΠΟΧΗ τα ΑΚΥΡΑ και η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ . Μπορούμε να πούμε επίσης, πως σε ένα βαθμό είναι κερδισμένα και τα μικρά κόμματα, καθώς όσο διαρκεί η απαξίωση της πολιτικής, των πολιτικών και των κομμάτων, ειδικά αυτών που διαχειρίζονται ή διαχειρίστηκαν την εξουσία τα τελευταία χρόνια.
Επίσης κερδισμένα είναι τα Blogs. Χαμός γίνεται στα Blogs, αφενός γιατί παράγει ως ένα βαθμό ανεξάρτητη δημοσιογραφία (ερασιτεχνική πολλές φορές) και αφετέρου, γιατί τα περισσότερα Blogs δίνουν την δυνατότητα στον οποιοδήποτε να καταθέσει την δική του γνώμη- σχόλιο σχετικά με το θέμα. Βέβαια, υπάρχουν πολλές φωνές που εκφέρουν απρεπή σχόλια, που καταθέτουν κάποιοι για τους δικούς τους λόγους και ο καθένας μπορεί να σκεφτεί πολλά, περί των προθέσεων τους. Αυτό δεν είναι και τόσο κακό αν δεν ξεφέγουμε από τα όρια .
Οι σημερινοί δημοσιογράφοι- πολίτες, καταγράφουν καθημερινά την πραγματικότητα που συναντάνε σε αντίθεση με τους επαγγελματίες δημοσιογράφους που δεν μπορούν να το κάνουν, γιατί έχουν κάποια γραμμή που πρέπει να ακολουθούν. Έτσι φτάνουμε και στην περίπτωση της Vodafone και της αποσιώπησης της απόφασης της ανάκλησης του προστίμου.

Τελικά, ευτυχώς που απεργούνε σήμερα οι κύριοι Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτος, Τρέμη, κλπ., κλπ, και θα ενημερωθούμε από πού αλλού από την Μπογκόσφαιρα.
Θα μπορούσε να κρατήσει η απεργία τους για κανένα χρόνο.
Κακό θα μας έκανε;;

Γιατί αντιδρούν στη ΔΡΑΣΗ;

Η ανακοίνωση της ίδρυσης της πολιτικής κίνησης της ΔΡΑΣΗΣ έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στη λιμνάζουσα ελληνική πολιτική σκηνή, γιατί αφενός κανείς δε περίμενε ότι ο Στέφανος Μάνος θα είχε το πολιτικό «θράσος» να κάνει την δεύτερη πολιτική του κίνηση και αφετέρου, γιατί όλοι θεωρούσαν μοιρασμένη την πολιτική τράπουλα.
Η πολιτική τράπουλα είχε μοιραστεί εδώ και καιρό και όλο το πολιτικό μας κατεστημένο κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου, καθώς δεν υπήρχε τίποτα το ορατό που θα μπορούσε να ταράξει το ελληνικό πολιτικό status. Δεν υπήρχε κανένας νέος παίκτης στον ορίζοντα…
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ήταν για πολλά χρόνια ήσυχοι, -παρόλα τα σκάνδαλα που προκάλεσε την αυξανόμενη αποστροφή του κόσμου- και κάνανε όσα περνούσε από το χέρι τους, ώστε στο τέλος, όταν έρχεται η ώρα της κάλπης να παίρνουν την μεγάλη πίτα και την εξουσία.
Έτσι έχουν καταφέρει μέσα από την πόλωση, τις πελατειακές σχέσεις, τα φιλικά ΜΜΕ και τις προσλήψεις στο δημόσιο να εναλλάσσονται στην εξουσία για δεκαετίες, χωρίς να κάνουν κάτι το ουσιαστικό, πέρα αυτού που είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνε ένα κόμμα που είναι στην εξουσία και πέρα από αυτό που τους υποδεικνύει η Ε.Ε.
Όμως, απ’ότι φαίνεται η ελληνικό πολιτικό (δικομματικό- τρικομματικό) σκηνικό σιγά-σιγά αλλάζει. Τουλάχιστον αυτό παρατηρείται τελευταία από τις δημοσκοπήσεις, αφού ακόμη και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του δικομματισμού στρέφονται συχνότερα σε μικρότερα κόμματα. Την αρχή την έκαναν στην δεκαετία του 90’ κόμματα της όπως π.χ. το ΔΗΑΝΑ, το ΔΗΚΚΗ, η ΠΟΛ.ΑΝ.
Καθώς όμως περνάνε τα χρόνια στην ομάδα προστέθηκε το κόμμα των δημοσιογράφων και πλασιέ βιβλίων, το ΛΑΟΣ.
Τελευταία στις δημοσκοπήσεις παρατηρείται επίσης -λόγο κλιματολογικών αλλαγών- το κόμμα των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ. Τα κόμματα όπως οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ και η Φιλελεύθερη Συμμαχία αν και ήταν ελπιδοφόρα κόμματα, εντούτοις δεν κατάφεραν (προς το παρόν) να "αγγίξουν" τον ψηφοφόρο.

Βλέποντας λοιπόν κανείς τον Ελληνικό πολιτικό χάρτη, μπορεί να σκεφτεί πως δεν υπάρχει κανένα κόμμα (πλην των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ) που να μην έχει στην πολιτική του ατζέντα θέματα με πολιτικές πεποιθήσεις (Λαϊκή Δεξιά, Φιλελεύθεροι, Κεντρώοι, Σοσιαλιστές, Αριστεροί, Κομμουνιστές) και την παροχολογία που στην συνέχεια γίνεται φοροεισπρακτικό κυνηγητό.

Τώρα έρχεται η ΔΡΑΣΗ, ίσως για πρώτη φορά στα Ελληνικά δεδομένα να συσπειρώσει όλους τους Έλληνες που έχουν καταλάβει εδώ και καιρό ότι το ιδεολογικό παραμύθι τελείωσε.
Ότι ήρθε η στιγμή της λογικής και της δράσης και ότι τα ωραία λόγια έχουν τελειώσει…

Είναι πρώτη φορά που ένα κόμμα έχει συγκεκριμένο μεταρρυθμιστικό σκοπό. Είναι επίσης πρώτη φορά, που ένα κόμμα δεν υπόσχεται φρούδες ελπίδες και την επόμενη των εκλογών μόλις εκλεγεί θα ξεχάσει όσα έχει υποσχεθεί. Η ΔΡΑΣΗ είναι το πρώτο κόμμα που έχει τόσο ξεκάθαρη πολιτική ατζέντα.
Όσο θα δυναμώνει η κίνηση της ΔΡΑΣΗΣ, τόσο πιο πολύ αντίδραση θα δημιουργεί.
Ήδη τα πρώτα σημάδια φάνηκαν. Οι «καλοπροαίρετες» αμφισβητήσεις και ειρωνείες στα πρόσωπα του κ. Μάνου και Κοντογιαννόπουλου, ξεκίνησαν με το καλημέρα από διάφορους «ανεξάρτητους» σχολιαστές σε εφημερίδες, όπως η Ελευθεροτυπία, Τα ΝΕΑ, πρώτου καν ακούσουν τι έχει να τους προτείνει το νέο πολιτικό σχήμα.

Οι κακίες και ο φθόνος ήρθαν από ανθρώπους που φοβούνται το καινούριο και που δεν θέλουν να αλλάξουν τα υπάρχοντα πολιτικά δεδομένα, αλλά και από ανθρώπους που είχαν οικειοποιηθεί το ρόλλο των μεταρρυθμιστών, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση. Από ανθρώπους που είναι βολεμένοι στο παρόν πολιτικό σύστημα και που θέλουν την Ελλάδα τριτοκοσμική χώρα και από πολιτικές ομάδες που πέρα από θεωρία δεν έκαναν τίποτα το ουσιαστικό.

Όσο για την ΔΡΑΣΗ;
Αυτή δυναμώνει και θα δυναμώσει και θα περάσει στην ΔΡΑΣΗ

----------------------------------------------------------

Πλανόδιοι πωλητές ή το πρώτο "ελεύθερο" πολυκατάστημα στην Πλατεία Αριστοτέλους

Μετά από μία εβδομάδα δουλειάς, συνήθως ανταμείβω τον εαυτό μου με έναν καλό και περιποιημένο κυριακάτικο καφέ. Έτσι συνηθίζω τις τελευταίες Κυριακές να αγοράζω την εφημερίδα μου και να κατηφορίζω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στην Πλατεία Αριστοτέλους.
Εκεί χαλαρώνω από όλα τα προβλήματα και έγνοιες.
Όμως εκεί τελικά αντί να χαλαρώνουμε, κάνουμε το shopping μας…
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Καλή επιλογή λοιπόν ο καφές στην Αριστοτέλους. Ωραία πλατεία, καλή θέα στην θάλασσα, καλός καφές με «μόλις» 4,5 ευρώ. Αλλά τελικά σκέφτομαι ότι είναι ακόμη καλύτερη επιλογή για όσους πιστεύουν στο παλαίο ρητό "τερπνών μετά του ωφελίμου..."
Διότι για όσους δεν το γνωρίζουν στην Πλατεία Αριστοτέλους λειτουργεί το πρώτο ελεύθερο -κινητό- πολυκατάστημα και μάλιστα με ελεύθερο ωράριο (Κυριακές ανοιχτά).

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Σε μία ώρα, όσο δηλαδή έπινα τον καφέ μου πέρασαν:

1) 5 πωλητές CD- DVD αφρικάνικης καταγωγής
2) 3 παιδάκια που πουλούσανε χαρτομάντιλα
3) 2 παιδάκια που πουλούσανε μπρελόκ
4) 1 πωλητής τσαντών και ζωνών
5) 1 πωλητής γυαλιών
6) 1 πωλητής ξύλινων αγαλματιδίων αφρικάνικης τεχνοτροπίας
7) 1 πωλητής ρολογιών (μαϊμού Rolex, D&G )
8) 1 γιαγιά ζητιάνα -που μου την «είπε» κιόλας επειδή δεν της έδωσα ένα ευρώ.
9) 1 κινέζα πωλήτρια διάφορων παιχνιδιών
Εκεί εκτός από όσα προανέφερα μπορεί κάνεις να αγοράσει μεταξύ άλλων και
Faux Bijou, εικόνες αγίων από παπάδες, αφίσες decoration, πορτοφόλια.
Όλα σε τιμές ευκαιρίας, χωρίς πιστωτικές κάρτες και το κυριότερο, χωρίς αποδείξεις!
Επίσης για όσους θέλουν να κάνουν κοινωνικό έργο, η Πλατεία Αριστοτέλους δίνει ευκαιρία να βοηθήσουμε ζητιάνους, μητέρες με παιδιά, ανθρώπους με χαρτιά που θέλουν να κάνουν επεμβάσεις, νεαρούς που "χάσανε" τα πορτοφόλια και δεν έχουν χρήματα να πάρουν το εισιτήριο της επιστροφής, κλπ, κπλ.
Μετά από όλα αυτά ας μου επιτρέψετε να αναρωτηθώ...
Τι γνώμη έχει η πολιτεία για όλα αυτά; Που είναι οι κύριοι Παπαγεωργόπουλος και Ψωμιάδης; Είναι νόμιμα ή παράνομα; Που είναι τα σαΐνια οι αστυνομικοί εάν είναι παράνομα;; Τι κάνουν τα τσακάλια της ΣΔΟΕ;; Που είναι η Δημοτική αστυνομία;; (συγνώμη αλλά τι ρωτάω.)

Γιατί συμπαρατάσσομαι με την «κίνηση» του Σ. Μάνου

Όσοι διάβασαν την σημερινή έκδοση της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος, δεν μπόρεσαν παρά να προσέξουν το νέο άρθρο του πρώην υπουργού κ. Μάνου.

Δεν μπορώ εξ αρχής να αγνοήσω το γεγονός, ότι ο Σ. Μάνος μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε υψηλού επίπεδου (για τα ελληνικά δεδομένα) άρθρα και αναλύσεις. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά όσοι τον παρακολουθούν μέσα από τα άρθρα του, αλλά και τα σχόλια του τόσο στην τηλεόραση, όσο και στο ραδιόφωνο.

Ο κ. Μάνος στο συγκεκριμένο άρθρο επισημάνει την κρίσιμη ανάγκη για την δημιουργία ενός νέου κόμματος και αναλύει όπως περίπου το οραματίζεται. Γιατί όπως έχει ήδη γραφτεί και ειπωθεί από πολλούς, η ελληνική κοινωνία και οικονομία έφτασαν στο χείλος το γκρεμού. Και ότι οι κυβερνήσεις και η αντιπολίτευση, είναι ανίκανες να διαχειριστούν την κρίση και την κοινωνία. Είναι ανίκανες να διαχειριστούν το δημόσιο πλούτο, τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου και προωθήσουν τις όποιες μεταρρυθμίσεις που επιτάσσει η εποχή, γιατί απλά δεν θέλουν να έρθουν σε σύγκρουση με κανέναν, διότι απλά λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα, την πελατειακή σχέση του ψηφοφόρου με το κόμμα.

Το προαναγγελμένο κόμμα δίνει πραγματικά μια μεγάλη ελπίδα και αισιοδοξία σε όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως ιδεολογικών πεποιθήσεων, ηλικίας και επαγγέλματος, που βαρέθηκαν το απαρχαιωμένο και αναχρονιστικό ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Ο Σ. Μάνος, είναι δεξαμενή ιδεών και προτάσεων και είναι ευτύχημα για την Ελλάδα να έχει πολιτικούς δικού του αναστήματος. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ο σωτήρας ή μεσσίας. Είναι ένα άτομο που μπορεί να δώσει τον προσανατολισμό ή την νότα αν θέλετε στους νέους ανθρώπους, ώστε να αλλάξει κάτι για το καλό του τόπου και των γενεών που έρχονται.

Για αυτό θεωρώ αναγκαία την ίδρυση και την εκλογική επιτυχία του ΝΕΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ.

Για αυτό συμπαρατάσσομαι με τον Στέφανο Μάνο.

Ας συμφωνήσουν τουλάχιστον στην παιδεία.

Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει καθημερινά στο χώρο της παιδείας. Η απαξίωση σε όλα τα επίπεδα και βαθμίδες και η πολιτική σκοπιμότητα.
Αυτές ήταν οι σκέψεις μου, στο άκουσμα συζήτησης μεταξύ εμού και δύο φίλων σήμερα. Στην συνέχεια η συζήτηση βέβαια μεταφέρθηκε σε άλλα επίπεδα, ωστόσο η αρχή είχε γίνει.
Έτσι σκεφτόμουν, πως μπορούμε εμείς οι σημερινές γενιές, που ούτε πόλεμο ζήσαμε, ούτε φτώχεια περάσαμε, που έχουμε απεριόριστη πρόσβαση στην γνώση παντός τύπου, που έχουμε ταξιδέψει στο εξωτερικό και έχουμε δει πέντε πράγματα, να επιτρέπουμε τα σημερινά παιδιά να είναι θύματα των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων των όλων των κομμάτων που κυβερνούν ή συγκυβερνούν αυτή την χώρα.

Eίναι απαράδεκτο που εν έτη 2010 υπάρχουν ακόμη πολιτικές νεολαίες, που λειτουργούν όπως εν καιρό ψυχρού πολέμου ή όπως λειτουργούν σε απολυταρχικά καθεστώτα, με παρέμβαση και κατεύθυνση των κομμάτων.

Μου προκαλεί θυμό, ιδίως όταν βλέπω τα σημερινά ελληνικά κόμματα, (δηλαδή οι οικογενειακές επιχειρήσεις με υπάλληλους, τους βουλευτές) που καπηλεύονται την δημόσια περιουσία και κοροϊδεύουν τους έλληνες πολίτες, να μην θέλουν να συμφωνήσουν ούτε στο πιο βασικό. Στην παιδεία.
Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε ότι και το αντικαπιταλιστικό ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζουν θερμά όλο το σάπιο σύστημα, αφού τους εξασφαλίζει ανεγκέφαλους οπαδούς (όχλο) το οποίο με ένα παραμύθι μπορούν με ευκολία να ξεγελάσουν.
Αλλά δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Αν η παιδεία μας παρήγαγε ανθρώπους με γνώση, κρίση και πρωτοβουλία, δεν θα μπορούσαν όλοι αυτοί που προαναφέραμε να τους έχουν αυριανούς πελάτες

Σκίστε την ΦΑΓΕ και τους επιχειρηματίες!!!

Η υποκρισία των πολιτικών και η διάθεση ορισμένων παραγόντων δημοσίας ζωής στην Ελλάδα πάλι κάνανε το θαύμα τους. Το θύμα για άλλη μια φορά η γαλακτοβιομηχανία «ΦΑΓΕ» η οποία είναι μετά το διαζύγιο του γαμπρού- Βουλευτή με την κυρία Φιλίππου, τουλάχιστόν πολιτικά απροστάτευτη.

Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται η επίθεση στην συγκεκριμένη εταιρία.
Ίσως θα θυμόσαστε την περίπτωση που βρήκανε στα γιαουρτάκια της (Total 2%) κάποια ίχνη από μούχλα . Τότε είχε ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα και η δημοσιογράφοι, όπως πάντα καταδίκασαν την εταιρία για αυτό το «έγκλημα». Δηλαδή ότι μούχλιασε το γιαούρτι!!!

Τώρα ο πολύς Υπουργός Ανάπτυξης κ. Κωστής Χατζηδάκης έκανε το θαύμα του και η ΚΕ.Π.ΚΑ ολοκλήρωσε την καταστροφή.

Η ΚΕ.Π.ΚΑ λοιπόν έβγαλε ανακοίνωση να μποϊκοτάρουν οι καταναλωτές τα προϊόντα της εταιρίας, διότι προχώρησε σε αδικαιολόγητες αυξήσεις στα προϊόντα της.
Μέρες τώρα επίσης ακούμε στα δελτία ειδήσεων την λέξη προστατευτισμός. Τώρα οι πολιτικοί μας πρέπει να εντάξουν μαζί με τον προστατευτισμό και μία άλλη λέξη στο λεξιλόγιο τους. Την λέξη καταστροφισμός..
Γιατί με τέτοιου είδους ανακοινώσεις καταστρέφουν μία εταιρία.
Μία εταιρία που είναι από τις λιγοστές ελληνικές εξαγωγικές εταιρίες. Δεν θα ήθελα εδώ να γράψω περισσότερα για την συγκεκριμένη εταιρία για να μην δώσω την εντύπωση ότι υπερασπίζομαι από κάποιο ίδιο όφελος την εταιρία.

Τώρα όσο αφορά τους τιμοκαταλόγους. Κάθε εταιρία μπορεί να αποφασίζει για την τιμολογιακή της πολιτική. Ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να αγοράζει τα προιόντα της εταιρίας. Ο καταναλωτής έχει κρίση και κρίνει τι θέλει και τι τον συμφέρει. Αν θέλει μπορεί να αγοράσει το γάλα και το γιαούρτι της ΦΑΓΕ (ή κάποιας άλλης επώνυμης ετικέτας) και αν θέλει αγοράζει από κάποιο discount Σούπερ Μάρκετ, όπου πουλάνε προιόντα ιδιωτικής ετικέτας, τα οποία είναι και φθηνότερα...

Συνεπώς, είναι άκυρο το «μαύρισμα» της ΦΑΓΕ και θα έπρεπε οι νομικοί της σύμβουλοι να προχωρήσουν σε ασφαλιστικά μέτρα κατά αυτών που δυσφημίζουν την εταιρία αυτή.

Η αγορά είναι ελεύθερη και υπάγεται στους δικούς της νόμους και κανόνες, ένας εκ των οποίων είναι ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης.
Καμία κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να κοστολογεί τις ιδιωτικές εταιρίες!!!
Θα ήταν καλύτερα αν η κυβέρνηση της ΝΔ κοστολογούσε το καρτέλ που η ίδια κατέχει... την ΔΕΗ!! ή ακόμη καλύτερα αν δεν ασχολούταν καθόλου.
Γιατί λοιπόν δεν κάνει παρέμβαση ο κ. Χατζηδάκης στην ΔΕΗ;; Γιατί εκεί δεν κάνει τις κοστολογήσεις, αφού τόσο έπεσε το πετρέλαιο;;

Τέλος, δεν πρέπει να εκπλαγεί κανείς αν αύριο θα ανακοινώσει η ΦΑΓΕ απολύσεις προσωπικού ή ακόμη και κλείσιμο ή μετακόμιση της στο εξωτερικό κάποιας φιλικότερης προς επιχειρηματίες χώρας.

* Σημ. Η εταιρία ΦΑΓΕ απασχολεί 1.142 άτομα

Θα ανταποδώσει η Ελλάδα και ο λαός της Πελοποννήσου την βοήθεια;;

Μέρες τώρα μας ενημερώνουν τα δελτία ειδήσεων για τις καταστροφικές φωτιές που πλήττουν την Βικτόρια της Αυστραλίας.

Ως σήμερα περισσότερα από 700 σπίτια καταστράφηκαν, 330,000 στρέμματα έχουν καεί και περισσότερες από 52 φωτιές καίνε την πολιτεία.Είναι απίθανο να αριθμηθούν πόσοι άνθρωποι αγνοούνται αναφέρουν οι αρχές και σύμφωνα με στοιχεία μίας ασφαλιστικής εταιρίας, οι ζημίες θα περάσουν το ενάμισι δις δολάρια.

Ειδικότερα η περιοχή του Kinglake είναι η περιοχή που χτυπήθηκε περισσότερο από όλες τις περιοχές από την φωτιά. Εδώ έχουν καταγραφεί οι 140 θάνατοι και η καταστροφή 550 κατοικιών, καθώς και κάψιμο 200,000 στρεμμάτων δάσους.

Όταν το καλοκαίρι του 2007 στην Πελοπόννησο και ειδικότερα στις περιοχές της Ζαχάρως είχαμε φωτιές, η αυστραλιανή κυβέρνηση προσέφερε άμεσα χρηματική βοήθεια ύψους 1.800.000 ευρώ προς τους πυρόπληκτους.

(Ποσό που σύμφωνα με την δημοτική αντιπολίτευση ο Δήμαρχος της Ζαχάρω σκανδαλωδώς χρησιμοποίησε για την κατασκευή δημαρχείου.)

Τώρα ήρθε η ώρα των Ελλήνων να ανταποδώσουν στην Αυστραλία όσα μπορούν.

Για να δούμε τι θα κάνει το Υπουργείο Εξωτερικών…

I have a dream. A Greek Dream ή το όνειρο για μία καρέκλα στο Δημόσιο

Η είδηση της μέρας έρχεται από τους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.
Εκεί όπου 54.561 νέο-Έλληνες κάθε ηλικίας, απόφοιτοι από σχολές με μέλλον (φιλολογικές, θεολογικές) ζούνε μαζί με τις οικογένειες τους, το δικό τους δράμα και αγωνία να εξασφαλίζουν μια καρέκλα, την τεμπελιά, τον βαρύγλυκο φραπέ στον ελληνικό παράδεισο, δηλαδή στο Ελληνικό Δημόσιο και συγκεκριμένα στην Ελληνική παιδεία.
Ο κλάδος της εκπαίδευσης έχει γίνει μία μηχανή που δεν παράγει τίποτα. Αντί οι μαθητές να παίρνουν τα εφόδια, κριτική σκέψη, τις γνώσεις για την ζωή τους, ασχολούνται με τα κινητά τους και τα βιντεάκια και βγαίνουν στην ζωή τους και επιλέγουν οι ίδιοι σχολές- μέλλον, όπως οι προκάτοχοι τους και μετά περιμένουν τον διορισμό. Έτσι μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο.
Οι εκπαιδευτικοί είναι αδιάφοροι (αφού δεν έχουν κανένα λόγο να ενδιαφερθούν) για την πραγματική παιδία και για τα παιδιά.
Το αποτέλεσμα είναι, οι γονείς να είναι αναγκασμένοι να τα στέλνουν τα παιδιά στα ιδιωτικά φροντιστήρια, ξοδεύοντας διπλά και συντηρώντας ένα σύστημα παραπαιδείας και τεμπελιάς στα σχολεία.
Συνεπώς μου είναι ακατανόητη η εμμονή των νέων να θέλουν να εξασφαλίσουν μία θέση στο “παράδεισο” που θα τους προσφέρει αρχικά 1000 Ευρώ (το πολύ), εργασία για 4-5 ώρες και μια δουλειά που θα τους γίνει "κόλαση", αφού θα τους καταντήσει να πηγαίνουν για το υπόλοιπο της ζωής τους σε μία δουλειά που δεν θα έχει ενδιαφέρον και παρά μόνο ελάχιστες πιθανότητες αυτό εξέλιξης.

Αυτά είναι τα όνειρα που έχουν για την ζωή τους…
Κρίμα που δεν τους είπαν ότι δεν έχει μέλλον το δημόσιο και ότι πιθανόν σε λίγα χρόνια δεν θα έχει το Ελληνικό κράτος να τους πληρώσει ούτε τους μισθούς.

Έζησα ένα όνειρο και μετά μία μέρα ξύπνησα...ή I had a dream