Δικαίωση του Σ. Μάνου και στα φωτοβολταικά!

Επιτέλους!!!

Επιτέλους εισακούστηκε και επικράτησε η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ στον τόπο μας.
Αναφέρομαι στο δημοσίευμα της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ και στην ανακοίνωση του υπουργού Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη περί απλούστευσης διαδικασίας (Εφορία, Πολεοδομία) για την εγκατάστασης φωτοβολταικών συστημάτων στις στέγες των σπιτιών.

Τόσο δύσκολο ήταν; Όταν ο Στέφανος Μάνος τα έγραφε πριν από ένα χρόνο στο Blog του, όλοι λέγαμε, μα τόσο δύσκολα είναι να γίνουν κάποια πράγματα στην χώρα μας;; Τώρα επιτέλους έγινε το αυτονόητο.

Λοιπόν. Πόσο μπροστά βλέπει ο Στέφανος Μάνος;

Δημόσιες τουαλέτες ο πρώτος κίνδυνος δημόσιας υγείας

Με αφορμή το πρώτο περιστατικό της «γρίπης των χοιρων» στην χώρα μας. Με αφορμή την ανακοίνωση της ΠΟΥ για την πιθανότητα της αύξησης του συναγερμού από 5 σε 6 και για τα μέτρα υγιεινής που προτρέπει το Υπουργείο Υγείας, όπως το πλύσιμο των χεριών, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα θέμα που είναι ύψιστης σημασίας και αφορά της ανυπαρξία και την άθλια κατάσταση των δημοσίων τουαλετών στην χώρα μας, στην πόλη μας.

Ως γνωστών δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες δημόσιες τουαλέτες στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι δύο, μία στην Πλατεία Δημοκρατίας (Πλ. Βαρδαρίου, το περίφημο Μετρό του Κούβελα) και της Αγίας Σοφία έχουν χρόνια που κλείσανε. Έτσι οι Θεσσαλονικείς, αλλά και τουρίστες που προέρχονται από βαλκανικές χώρες αναγκάζονται να ψάχνουν για τις ανάγκες τους διάφορες τουαλέτες όπως σε Καφέ-Μπάρ ή Φαστ-Φούτν, μία συνήθεια πολύ γνωστή, αλλά και δυσάρεστη για τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων.
Οι περισσότερες από τις τουαλέτες είναι σε άθλια κατάστας, αφού δεν προλαβαίνουν οι υπάλληλοι να τις καθαρίζουν, ενώ αρκετές δεν είναι πλέων «προσβάσιμες» στους περαστικούς, παρά μόνο στους θαμώνες των καταστημάτων, αφού διαθέτουν κωδικό, ο οποίος δίνεται μαζί με την απόδειξη.
Επίσης η επίσκεψη στις τουαλέτες στα μεγάλα Σούπερ Μάρκετ είναι πραγματικά με προσωπικό κίνδυνο. Το ίδιο ισχύει και στα πλοία και στον σιδηροδρομικό σταθμό, δεν μιλάμε καν για τα γήπεδα.
Θα ήθελα πάρα πολύ να δημοσιεύσω μερικές από τις εικόνες που έχω δει, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα είναι λίγοι που θα αηδιάσουν με την ιδέα αυτή.
Αντί αυτού θα ήθελα να θυμίσω σε όλους όσους έχουν ταξιδέψει στις Ευρωπαικές χώρες, όπου η δημόσια υγιεινή είναι βασική και όπου σε κάθε τουαλέτα υπάρχει μια υπάλληλος που την φροντίζει και που μπορεί ο πολίτης, αντί ενός μικρού αντίτιμου να κάνει ήσυχος την ανάγκες του, να πλυθεί μέχρι και μπάνιο να κάνει!

Στο άλλο άκρο, επίσης προς σύγκριση θα σας αναφέρω την περσινή μου εμπειρία όταν επισκεφτήκαμε την Τουρκία. Εκεί πάλι ψάχναμε μία ώρα για τουαλέτα. Τελικά την βρήκαμε. Που;; Στο τζαμί..

Τελικά θα ρωτήσω. Από τι κινδυνεύουμε περισσότερο; Από την «γρίπη των χοίρων» ή από δημόσιες τουαλέτες;;

Απάντηση δική σας.

Η μάχη των Ευρωεκλογών

Η μάχη των Ευρωεκλογών άρχισε… Τα κομματικά επιτελεία, ή καλύτερα οι αρχηγοί των κομμάτων ανακοίνωσαν το προηγούμενο σαββατοκύριακο τις λίστες τους και τώρα αρχίζει ο αγώνας για την ψήφο του Έλληνα πολίτη.

Στην Θεσσαλονίκη, το εναρκτήριο λάκτισμα εκ μέρους του κυβερνώντος κόμματος το’ δωσε ο Απόστολος Τζιτζικώστας. Ο συμπαθής νεαρός πολιτικός της συμπρωτεύουσας, έστειλε το δικό του μήνυμα στην Ρηγίλλης. Το κατάμεστο Βελλίδιο έδειξε ότι οι Έλληνες παρά την γενική απαξίωση των θεσμών και της πολιτικής είναι κοντά στους νέους πολιτικούς, κάτι που είναι ευχάριστη έκπληξη!!

Το μήνυμα το έστειλε ο Α. Τζιτζικώστας και προς άλλες κατευθύνσεις, προς όλα τα κόμματα. Βασικό μήνυμα του είναι ότι οι Έλληνες -απ’ ότι φαίνεται- στηρίζουν, αλλά και ελπίζουν στην νέα γενιά πολιτικών, αλλά και των νέων κομμάτων ( ΔΡΑΣΗ, Οικολόγοι Πράσινοι).
Πολιτικών που "βλέπουν" και "ακούν". Πολιτικών που είναι «έξω» στην ζωή, που ζούν και νιώθουν τον παλμό της κοινωνίας. Πολιτικούς που επικοινωνούν με τους πολίτες, είτε απ’ ευθείας, ή μέσω νέων τεχνολογιών (My Space, You Tube, Facebook, κλπ..)

Το κόμμα της ΔΡΑΣΗΣ έχει στις τάξεις της πολλά άτομα σαν τον Απόστολο Τζιτζικώστα,
που έχουν όλη την καλή διάθεση να προσφέρουν στον τόπο, πέρα από το στενό κομματικό συμφέρον. Ένας εκ των οποίων είναι και ο δημοφιλής ηθοποιός Κωσταντίνος Μαρκουλάκης.

Έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον, όμως και ελπίδα, το γεγονός που ένας άνθρωπος σαν τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ασχολείται (για πρώτη φορά απ’ ότι γνωρίζω) με την πολιτική.

Σε αυτές τις εκλογές εκτός από τους Ευρωβουλευτές, δίνεται και η ευκαιρία να δοθεί τέλος στην παλιοκομματική λογική και ο κόσμος να ψηφίσει, όχι κόμματα, αλλά ικανά πρόσωπα.

Η ΔΡΑΣΗ τα διαθέτει πολλά τέτοια πρόσωπα.

Όπου ακούς πολλά κεράσια, πάρε μικρό καλάθι

Δύο μήνες τώρα μας έχουν στην κυριολεξία ζαλίσει με τον Σάκη Ρουβά. Η νίκη του Σάκη ήταν για την Ελλάδα κάτι σαν εθνική υπόθεση. Μέχρι και ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας μοίραζε CD’s με το τραγούδι This is our night.
Οι εκπομπές, κυρίως πρωινό- μεσημεριανές, κάνανε προβλέψεις και τοποθετούσανε τον Σάκη σχεδόν πάντα στην πρώτη θέση, κρίνοντας πικρόχολα τον Νορβηγό, ειρωνεύοντας τον, αγνοώντας με υπεροψία τόσο τα υπόλοιπα τραγούδια, αλλά και την νοοτροπία των κρατών που ψηφίζουν στην Eurovision, δηλαδή και τις σχετικές κρατικές συμμαχίες.
Για την ιστορία απλά θα αναφέρουμε ότι ο Σάκης, η Ελλάδα, πήρε την έβδομη θέση. Προσωπικά μου είναι αδιάφορο, διότι και πρώτος να έβγαινε και τελευταίος το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν η εσωτερική μας κατάσταση. Με την πρώτη θα αισθανόμασταν περήφανοι, με την τελευταία απογοητευμένοι. Δύο όψεις ενός νομίσματος. Τώρα που τελείωσε το όνειρο, θα ασχοληθούμε με τα πραγματικά θέματα της χώρας και θα αρχίζουμε να βλέπουμε τέτοιου είδους events ως διασκέδαση και όχι ως πολιτική;

ΑΠΟΦΑΣΗ, ΕΚΛΟΓΗ, ΑΛΛΑΓΗ

Το ότι έχουμε από της αρχές του Μαρτίου νέο κόμμα με όνομα ΔΡΑΣΗ το γνωρίζουν ήδη αρκετοί Έλληνες. Το ότι η ΔΡΑΣΗ από την πρώτη ημέρα της ζωής της έχει κάνει περισσότερες προτάσεις από όλα τα κόμματα μαζί το ξέρουν λιγότεροι. Το ότι οι προτάσεις είναι βιώσιμες και ουσιαστικές δεν είναι και τόσο γνωστό ή δεν είναι τουλάχιστον γνωστό για όσους δεν διαβάζουν εφημερίδες (δημοσιευμένα άρθρα) ή δεν έχουν την πρόσβαση στο διαδύκτιο.

Το κόμμα ή καλύτερα η κίνηση πολιτών η ΔΡΑΣΗ έρχεται τώρα να μας παρουσιάσει ένα τίμιο και καθαρό ψηφοδέλτιο. Με μια πρώτη ματιά διακρίνω ουσιαστική ποιότητα και ποικιλότητα στα επιλεγμένα πρόσωπα του Ευρψηφοδελτίου της ΔΡΑΣΗΣ.
Οι λόγοι για τους οποίους θα σταθούμε να ασχοληθούμε με αυτό είναι ξεκάθαροι και επίσης τίμιοι. Δεν θα σας πω πόσο καλοί είναι όλοι όσοι είναι στην ΔΡΑΣΗ και πόσο κακοί και άσχετοι είναι οι υπόλοιποι... Γιατί οι Έλληνες δεν τρώνε κουτόχορτο και επίσης βαρεθήκανε το ψέμα και την υποκρισία των παραδοσιακών κομμάτων.

Τώρα ας μου επιτρέψετε να ασχοληθώ λιγάκι με το ψηφοδέλτιο της ΔΡΑΣΗΣ.
Όχι να σας πείσω τι και ποιον να ψηφίσετε, όλοι είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να γνωρίζουν τι τους συμφέρει και τι συμφέρει τη χώρα.

Τους Σ. Μάνο και τον Β. Κοντογιαννόπουλο, τους ξέρουν και οι πέτρες και έτσι δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις. Τόσο για την θετική τους πορεία στην Ελληνική πολιτική σκηνή, όσο και για το ήθος τους. Επίσης οι Θεσσαλονικείς -και όχι μόνο- ήδη ξέρουνε και αγαπάνε το κρασί του Κυρ Γιάννη (Μπουτάρη), αλλά εξίσου εκτιμούν και τον ειλικρινή του λόγο, καθώς και την οικολογική- περιβαλλοντική του ευαισθησία. Οι άνθρωποι της έβδομης τέχνης δεν θέλουν συστάσεις για τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Οι Νίκος Δήμου, Χαρίδημος Τσούκας, Διονύσης Γουσέτης έχει επίσης διαγράψει την δική του πορεία στην αρθρογραφία.
Από κει και πέρα το ψηφοδέλτιο της ΔΡΑΣΗΣ περιλαμβάνει πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους που δεν είναι εκ πρώτης ματιάς και τόσο προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ. Όμως έχουν ο καθένας τους ξεχωριστά διαπρέψει στον τομέα που δραστηριοποιούνται. Οι άνθρωποι της ΔΡΑΣΗΣ δεν είναι επαγγελματίες πολιτικοί, αλλά είναι επαγγελματίες που ασχολούνται με τα κοινά και αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπουμε και τόσο συχνά.

Αν στο κατάλογο προστεθούν οι οικονομολόγοι Θάνος Σκούρας, Θάνος Τσοτσορός και Ματθίλδη Καββασιάδη- Καρράσο, ο επιχειρηματίες Αριστοτέλης Αιβαλιώτης, οι επιστήμονες Βάλια Λέστου, οι νομικοί Αντύπας Καρίπογλου, Αθανάσιος Τσιούρας, Αναστάσιος Αβραντίνης, Όλγα Πασχάλη, Κωνσταντίνος Ζώρας τότε έχουμε μια πραγματικά καλή ομάδα.

Βλέποντας λοιπόν την λίστα της ΔΡΑΣΗΣ περιμένω να δω τα ονόματα των κοινοβουλευτικών κομμάτων και να κάνω την σύγκριση.

Τελειώνοντας θα σας προτρέψω να κάνετε και εσείς την δική σας σύγκριση και κατόπιν αυτής να πάρετε την απόφαση για τις ερχόμενες Ευρωεκλογές.

Λοιπόν. ΑΠΟΦΑΣΗ, ΕΚΛΟΓΗ, ΑΛΛΑΓΗ

Ταξίδι στην Κέρκυρα ή Κέρκυρα έχεις πολύ δουλειά

Το ταξίδι στην Κέρκυρα είναι πραγματικά μία όμορφη υπόθεση.
Τώρα ειδικά που σχεδόν ολοκληρώθηκε η κατασκευή της Εγνατίας Οδού μπορεί να φτάσει κανείς στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας σε 4-5 ώρες (από Θεσσαλονίκη).
Οι περισσότεροι από μας έχουν επισκεφτεί την όμορφη πόλη της Κέρκυρας και όσοι δεν έχουν πάει ακόμη, όλο και θα έχουνε δει κάποιες φωτογραφίες.
Έτσι και εγώ φέτος επισκέφτηκα την τόσο δια-φημισμένη πόλη της Κέρκυρας για να δω από κοντά τι είναι αυτό που συναρπάζει τόοοοσο κόσμο.
Ομολογώ πως έμεινα έκπληκτος. Η πόλη ένα πραγματικό στολίδι. Οι άνθρωποι φιλόξενοι, έτοιμοι να μας προσφέρουν τις συμβουλές τους ή και τις υπηρεσίες τους. Την ιστορία την νιώθεις παντού. Η ντόπια κουζίνα νόστιμη, όμως λόγω του Πάσχα δεν είχαμε την ευκαιρία να την δοκιμάσουμε όλη, αλλά πήραμε τουλάχιστόν μία γεύση. Τα σοκάκια και οι πλατείες της παλιάς πόλης πολύ όμορφα, με χαρακτηριστικές μπουγάδες και πολλά άλλα που θα μπορούσε κανείς να εξιστορήσει… Το άρθρο θα μπορούσε να τελειώσει εδώ, όμως μέσα στην πόλη της Κέρκυρας είδα και κάποια πράγματα που δεν την τιμούν και τόσο και που θα ήθελα λίγο να σταθώ σε αυτό. Όχι για να κριτικάρω, άλλα να επισημάνω με μια ματιά θετική, ώστε να μπορεί να αλλάξει κάτι προς αυτό.
Τι είδα λοιπόν..
Καταρχάς όλα ή σχεδόν όλα τα σπίτια ήταν άβαφα. Αυτό αρχικά ήταν αρκετά σοκαριστικό. Είχα την αίσθηση, ότι η Κέρκυρα είναι μέρος της πόλης της Αβάνας ή ότι κάπου το 50’ και εδώ σταμάτησε ο χρόνος.
Δεύτερο. Είδα καταπληκτικά μνημεία, όπως καταπλικτικά αρχοντικά και παλιές εκκλησίες που ήταν καταστρεμένα και όταν έκανα το λάθος και μπήκα σε μία εκκλησία να δω τι υπάρχει μέσα, αντίκρισα μια άθλια εικόνα με μπάζα και περιττώματα.
Ένα άλλο θέμα είναι ότι όπου σταθείς και βρεθείς μπορείς να αγοράσεις Κουμ Κουατ. Εντάξει όλοι θα πάρουμε!! Αλλά πόσα είναι τα μαγαζιά στην πόλη της Κέρκυρας που πουλάνε (όλοι πουλάνε το δικό τους!!??) Κουμ Κουατ;; Εγώ θα πω μια υπερβολή, αλλά θα πω ότι ήταν πιο πολλά από τους τουρίστες.
Τρία. Η απουσία υποδομών. Με επενδύσεις της προηγούμενης εικοσαετίας, με ξενοδοχειακές μονάδες που καταρρέουν και που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις παρακμιασμένες μονάδες της Πιερίας ή της Ασπροβάλτας δεν πάμε μπροστά.
Με ανύπαρκτη συγκοινωνία, που έχει ως αποτέλεσμα έντονο κυκλοφοριακό. Με δρόμους καρμανιόλες χωρίς φωτισμό, ειδικά στο νότιο τμήμα του νησιού.
Τέλος, η αισχροκέρδεια όπως πάντα πήγε σύννεφο. Ότι αρπάξουμε.. Και δεν μιλάμε μόνο για τον καφέ που κόστιζε 4-5 Ευρώ. Αυτό εξάλλου το συνηθίσαμε. Αλλά ότι θα κόστιζε το παιτώνι τις Άγιες μέρες του Πάσχα 40 Ευρώ τα 30 λεπτά, δηλαδή 80 Ευρώ την ώρα (χωρίς απόδειξη και ΦΠΑ) δεν το περίμενα! Και θα ήθελα πραγματικά να ξέρω τι στο καλό τρώει αυτό το άλογο. Ή μήπως του δίνουν τίποτα βρόμη με ρινίσματα χρυσού;;
Επίσης θα ήθελα να ξέρω πόσο θα έχει το παιτόνι τώρα που φύγανε όλοι από την Κέρκυρα;;

Έτσι αγαπητοί μου φίλοι κατάλαβα -για άλλη μια φορά- ότι η γνωστή μας νοοτροπία τις αρπαχτής ζει και βασιλεύει. Ότι οι μάγκες που διώχνουν τους τουρίστες υπάρχουν παντού, όπως και παντού υπάρχουν οι τίμιοι άνθρωποι που στο τέλος την πληρώνουν.

Λοιπόν όμορφη Κέρκυρα είσαι η Αβάνα της Μεσογείου και θέλεις δουλεία. Πολύ δουλειά. Έχεις τις δυνατότητες να γίνεις το κέντρο, αν όχι του κόσμου, τουλάχιστόν τις Μεσογείου. Αν παραδειγματιστείς από το Ναύπλιο ή την Μονεμβασιά.
Αν δεν δουλέψεις, σε βλέπω σε λίγα χρόνια στο περιθώριο, όπως συνέβη πριν από σένα με άλλες περιοχές. Ηδού η ευκαιρία σου λοιπόν. Ηδού η ευκαιρία των Κερκυραίων να αποφασίσουν για το μέλλον τους, ψηφίζοντας ικανούς ανθρώπους με γνώσεις και όραμα.

Για την γενιά μου

Του Γιάννη Μπουτάρη
Γεννήθηκα το 1942. Η γενιά μου είχε την τύχη να ζήσει, να γευτεί τα γεγονότα που διαμόρφωσαν το σημερινό κόσμο. Τον απόηχο του μεγάλου πολέμου και της ατομικής βόμβας, εμφύλιο πόλεμο, το γερμανικό θαύμα, τη σφυρηλάτηση του καπιταλισμού (Δ.Ν.Τ., Μπρέντον Γουντς, Παγκόσμια Τράπεζα), το θάνατο των αποικιών (Ντιέν Μπιέν Φου, Ινδία, Αλγέρι, σχηματισμός της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, Κογκό), το τέλος του Απαρτχάιντ και το μακρόσυρτο επιθανάτιο ρόγχο του ρατσισμού στις ΗΠΑ, που μόνο το 2008 σφραγίστηκε με την εκλογή ενός έγχρωμου προέδρου, σοσιαλισμό χωρίς προηγούμενο στις ευρωπαϊκές χώρες, κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ και μετάλλαξη του κομμουνιστικού κινήματος στην Κίνα, τον αχαλίνωτο και καταστροφικό θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς, την τηλεόραση, το CNN, τα κινητά και το internet, την πενικιλίνη, τη χημειοθεραπεία και τις μεταμοσχεύσεις, το viagra και πόσα άλλα… H γενιά μου, η χώρα μου, παρακολουθούσε ή και συμμετείχε στα συμβαίνοντα, από τον Μπελογιάννη και την ΕΡΕ ως την παραμόρφωση των γιορτών του Πολυτεχνείου και τις εξόδους του σαββατοκύριακου, αργιών, εορτών κ.λπ. με ένα ενδιάμεσο υποχρεωτικά διάλειμμα στο γύψο. Πάσχιζε να βρει ένα βηματισμό για να ενταχθεί στους ρυθμούς αυτού του συστήματος που μας επέβαλαν και διαλέξαμε, την ένταξή μας στο δυτικό σύστημα. Σήμερα, μετά το τελευταίο ξέσπασμα μιας απογοητευμένης, οργισμένης και ίσως αποπροσανατολισμένης και κακοφορμισμένης νεολαίας, που θεωρεί ότι Κυριακές και εορτές δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε και να κάνουμε ταραχές, που προφανώς είχε αφορμή τη διεθνή οικονομική ύφεση, με σαφή όμως την αγωνία και το φόβο για το αύριο, πού βρισκόμαστε;Παρακολουθώ με μαζοχιστική διάθεση κυρίως τις εφημερίδες και αναπόφευκτα και την TV, φωνές από παντού κι από ανθρώπους σκεπτόμενους και μη, την απέχθειά τους και την περιγραφή για όσα συμβαίνουν και προτάσεις για το τι πρέπει να γίνει σε όλα τα θέματα. Στην αγορά, στα πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση, στην παραγωγή, πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή, στην εκκλησία, στα «εθνικά θέματα», στο περιβάλλον, στην κοινωνία μας γενικότερα. Και τα κόμματα; Αυτοί οι φυσικοί φορείς της εξουσίας; Αυτοί που ο κόσμος έταξε να δίνουν το ρυθμό και την πνοή στην κοινωνία μας; Το κόμμα της μεγάλης ακινησίας, το ΚΚΕ, έχει ξεπεράσει τα όρια της γραφικότητας και θυμίζει πτώμα με περίεργες μυρωδιές που κάθε πτώμα αποπνέει. Η αριστερά, ενωμένη ή μη ενωμένη, δεν ενδιαφέρει και πολύ, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αν ήμασταν σε λούνα παρκ ως το δωμάτιο της «μεγάλης απογοήτευσης», φαίνεται να χάνει, να κλωτσάει τις ευκαιρίες, να μη θέλει να κυβερνήσει, να αναλάβει τις ευθύνες. Ας μη σχολιάσω καλύτερα το ΛΑΟΣ, που θυμίζει γυψάδικο με τις εθνικοσοσιαλιστικές του αντιλήψεις και γαρνιτούρα ράσα. Τα άλλα δύο μεγάλα κόμματα όμως που αποφάσισαν να μοιράζονται την εξουσία; Αυτά που έχουν τη μεγάλη ευθύνη; Τι κι αν υπάρχουν φωνές μέσα και στα δύο αυτά μορφώματα εξουσίας που αντιδρούν; Ο Αβέρωφ είπε κάποτε ότι όποιος βγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος. Θα προσέθετα σαν μια παράλληλη σκέψη για τα κόμματα εξουσίας, μ’ όλο το σεβασμό, ότι τα νεογέννητα αρνιά τα σφάζουν κάθε χρόνο το Πάσχα. Τα κόμματα θυμίζουν το παιχνίδι με τις καρέκλες, αυτό που κάθε φορά που σταματάει η μουσική βγάζουν και μια καρέκλα. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να προλάβουν να καθίσουν στις καρέκλες που μένουν.Τα κόμματα, όχι μόνο τα κόμματα εξουσίας, σκότωσαν την πολιτική. Και μαζί με την πολιτική σκότωσαν και την ελπίδα. Οι εκλεγμένοι ξέχασαν για ποιο λόγο μπαινοβγαίνουν στη Βουλή. Θεωρούν ότι μια από τις κύριες δουλειές τους είναι να στέλνουν ευχετήριες κάρτες. Η άλλη είναι να βγαίνουν βαρύγδουποι και περισπούδαστοι στα παράθυρα. Ανήγαγαν το περίφημο πολιτικό κόστος στον κύριο άξονα και λόγο ύπαρξής τους. Τα κόμματα και οι πολιτικοί σταμάτησαν εδώ και πολύ καιρό να παράγουν πολιτικά οράματα. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι η πολιτική από την παραγωγή οράματος; Ακούμε, απ’ τα χείλη των ανθρώπων που ορίζουν εντέλει τη ζωή μας, «μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών», που στην πράξη αποδεικνύονται όλα μέτρα για τη διατήρηση του συστήματος, μέτρα που φοβούνται να αντιμετωπίσουν το αύριο, απλά τακτοποιούνε όπως όπως το χθες.Οι πετυχημένες προσπάθειες, τα οράματα των ανθρώπων να μας βάλουν στην Ε.Ε., να αλλάξουν τη δραχμή της ψωροκώσταινας και να μας δώσουν νομίσματα με αντίκρισμα, να βάλουν στο παιχνίδι τη μισή Ελλάδα που επίμονα κρατιόταν εκτός, και φαντάζομαι όλοι καταλαβαίνουν τι και ποιους εννοώ, έμειναν από καύσιμα. Γιατί το σύστημα θέλει ακινησία που δεν παράγει, το σύστημα τείνει στο απόλυτο μηδέν. Ανακατεύτηκα κάποια στιγμή με την πολιτική, αυστηρά και μόνο με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ανακατεύτηκα με την πεποίθηση του think globally, act locally. Θεωρώ ότι η πολιτική είναι η ζωή αυτή καθαυτή, αυτό που μας κάνει ίσως να διαφέρουμε απ’ τον κόσμο της ζούγκλας. Θεώρησα χρέος μου να εμπλακώ σε άλλο επίπεδο στη δημόσια ζωή, πέρα από τις κινήσεις πολιτών και τις μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα οργανώσεις. Διαπίστωσα αυτό που διασθανόμουν. Όλοι που εμπλέκονται στη δημόσια ζωή με διάθεση προσφοράς, εντέλει αντιμετωπίζουν μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, δεν επιβιώνει τίποτα.Σε δεύτερη σκέψη αισθάνθηκα ντροπή, μεγάλη, ατελείωτη και βασανιστική ντροπή. Για τη γενιά μου. Αυτή που είδε και γεύτηκε όλα αυτά που έγιναν στον κόσμο τα τελευταία πενήντα χρόνια και δεν κατάλαβε τίποτα. Ντροπή γιατί έχει ακόμη την αναιδή απαίτηση να βρίσκεται στη σκηνή και να προτείνει μέτρα. Γιατί δεν έχει επίγνωση ότι όλα αυτά τα πενήντα χρόνια όχι μόνο δεν κατάφερε να παρακολουθήσει ενσυνείδητα τα διεθνή συμβαίνοντα, αλλά θεωρεί αυταπόδεικτο ότι κάνει αυτό που πρέπει. Δεν αντιλαμβάνεται ότι τις μεγάλες ευκαιρίες τις έκαψε η ανικανότητά της να καταλάβει. Εντέλει ντροπή και θυμός μαζί. Ντροπή γι’ αυτά που έκανε και δεν έκανε η γενιά μου. Θυμός γιατί δεν φουσκώνει το μεγάλο κύμα που θα κάνει αυτή τη γενιά να πάρει τα βουνά, ν’ αφήσει τους νέους ανθρώπους που αγωνιούν όχι στο δρόμο με διακοπές, ούτε στις καταλήψεις στο πανεπιστήμιο. Αυτούς που δουλεύουν σιωπηλά και ονειρεύονται κάτι πιο απλό, πιο χειροπιαστό, πιο εφικτό. Αυτούς που αντιμετωπίζουν κάθε μέρα την απογοήτευση και δεν χάνουν την ελπίδα τους ότι κάτι μπορεί να γίνει. Αυτούς που στις δημοσκοπήσεις ψηφίζουν τον Κανένα.Ντροπή λοιπόν, θυμός και τώρα απελπισία, όχι απογοήτευση αλλά απελπισία. Η απογοήτευση μπορεί να είναι στιγμιαίο έγκλημα. Η απελπισία είναι θάνατος. Το κείμενο αυτό δεν είναι τεχνικό ούτε διεκδικεί κατάθεση προτάσεων ή λύσεων για όσα καλά ή κακά συμβαίνουν. Είναι απλά μια φωνή απελπισίας εναντίον της ακινησίας. Η γενιά μου δεν μπορεί να ελπίζει τίποτε πια. Τα ’κανε μούσκεμα. Ώρα λοιπόν να φεύγουμε. Αλλά πριν φύγουμε να κάνουμε μια έκκληση σ’ αυτούς τους ανθρώπους που ψηφίζουν Κανένα, σ’ αυτούς τους ανθρώπους που σκοτώνουν την ελπίδα με ελαφριά συνείδηση, σ’ αυτούς που μολύνουν τις λίμνες και τα ποτάμια, σ’ αυτούς που παρκάρουν στα πεζοδρόμια, σ’ αυτούς που συνωστίζονται στα εμπορικά κέντρα, σ’ αυτούς που λένε φταίνε οι άλλοι και προσπαθούν να κάνουν και τα παιδιά τους έτσι. Μην κάνετε αυτό που κάναμε εμείς. Βγάλτε από πάνω σας την ακινησία, πάρτε μόνο όσα καλά έγιναν απ’ τη γενιά μας, γιατί έγιναν και κάποια καλά, δικαιώστε αυτούς που προσπάθησαν. Βέβαια ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, και φυσικά το καλύτερο είναι αυτό που συμβαίνει και θα συμβεί! Ας μην το αφήσετε μόνο του.Το κείμενο αυτό είχε αφορμή ένα κείμενο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη, Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης, που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ στις 16.12.09, και αυτή την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι πρέπει οι τριαντάρηδες-σαραντάρηδες ν’ αποφασίσουν επιτέλους να συγκρουστούν. Γιατί δεν γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά.

http://www.drassi.gr/index.php?id=71&art_id=166

Παρουσίαση της ΔΡΑΣΗΣ στην Θεσσαλονίκη

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της κίνησης πολιτών της ΔΡΑΣΗΣ στην Θεσσαλονίκη.
Στη εκδήλωση βρέθηκαν πολλοί συμπολίτες μας και είχε ως κεντρικό ομιλητή τον Δημοτικό Σύμβουλο της Θεσσαλονίκης τον κ. Γιάννη Μπουτάρη.
Ο κ. Μπουτάρης στην ομιλία του δήλωσε μεταξύ άλλων ότι, ότι κάνει για την ΔΡΑΣΗ το κάνει για τις επόμενες γενιές, ώστε να μείνει ότι κάποιοι προσπάθησαν να αλλάξουν κάτι στην χώρα μας.
Στην ίδια εκδήλωση παραβρέθηκαν και μίλησαν επίσης και οι κύριοι Μάνος, Κοντογιαννόπουλος, Καρίπογλου, Μαρκουλάκης, Κατρανίτσας, Τσιούρας, Καρασσώ και Πύρρος.

Απαξίωσαν τα ΜΜΕ – ανέβασαν τα BLOGS ή ποιος θα τολμήσει να μιλήσει.. (μόνο τα Blogs)

"Θάβουν» την ακύρωση του προστίμου και εμποδίζουν όποιον θέλει να μιλήσει... "Μούγκα για την Vodafone...
Είναι εντυπωσιακή η σιωπή με την οποία τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, και κυρίως οι τηλεοράσεις, αντιμετώπισαν την ακύρωση των προστίμου των 76 εκατομμυρίων ευρώ στην Vodafone για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Εντυπωσιακή, αλλά όχι ανεξήγητη. Είναι πολύ μεγάλα τα διαφημιστικά πακέτα της εταιρείας αυτής που τροφοδοτούν τα κανάλια και τις εφημερίδες. Θα έπρεπε λοιπόν να είναι το πρώτο θέμα. Αλλά ...πώς; Η διαπλοκή σε όλο της το μεγαλείο...
σχόλιο του κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου από το http://www.andrianopoulos.gr


Καθώς σέρφαρα στην ιστοσελίδα του κ. Α.Ανδριανόπουλου, έπεσα στην δήλωση του περί του προστίμου στην εταιρία κινητής τηλεφωνίας VODAFONE.
Θα συμφωνήσω σε όλα με όσα έγραψε ο πρώην υπουργός και θα προσθέσω και το δικό μου σχόλιο που αφορά τα κανάλια και τις εφημερίδες, δηλαδή τα παραδοσιακά ή συμβατά αν θέλετε, μέσα μαζικής ενημέρωσης ή τα λεγόμενα ΜΜΕ.
Ο περισσότερος κόσμος έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό το ρόλο των εφημερίδων (που μάλλον πουλάνε μόνο της Κυριακές και αυτό καθαρά λόγο των DVD!!) και της τηλεόρασης (εξαίρεση αποτελεί κατά την γνώμη μου μόνο ο Σκαϊ) και απ’ότι φαίνεται μαζί με την πτώση της εμπιστοσύνης στα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς πέφτει το ίδιο και η εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ.

Είναι ήλιου φαεινότερο -και δεν νομίζω πως προσπαθεί και κανείς να κρυφθεί πια- τι συμβαίνει στα ΜΜΕ.
Κάποτε ήταν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι. Τώρα τους βλέπεις να τρώνε μαζί σε εστιατόρια του Κολωνακίου και δεν τους καίγεται το καρφί, αν τους δουνε ή όχι.

Ποιοι είναι τελικά οι κερδισμένοι και ποιοι οι χαμένοι;
Κερδισμένα είναι τα τρία άλφα (3Α). Η ΑΠΟΧΗ τα ΑΚΥΡΑ και η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ . Μπορούμε να πούμε επίσης, πως σε ένα βαθμό είναι κερδισμένα και τα μικρά κόμματα, καθώς όσο διαρκεί η απαξίωση της πολιτικής, των πολιτικών και των κομμάτων, ειδικά αυτών που διαχειρίζονται ή διαχειρίστηκαν την εξουσία τα τελευταία χρόνια.
Επίσης κερδισμένα είναι τα Blogs. Χαμός γίνεται στα Blogs, αφενός γιατί παράγει ως ένα βαθμό ανεξάρτητη δημοσιογραφία (ερασιτεχνική πολλές φορές) και αφετέρου, γιατί τα περισσότερα Blogs δίνουν την δυνατότητα στον οποιοδήποτε να καταθέσει την δική του γνώμη- σχόλιο σχετικά με το θέμα. Βέβαια, υπάρχουν πολλές φωνές που εκφέρουν απρεπή σχόλια, που καταθέτουν κάποιοι για τους δικούς τους λόγους και ο καθένας μπορεί να σκεφτεί πολλά, περί των προθέσεων τους. Αυτό δεν είναι και τόσο κακό αν δεν ξεφέγουμε από τα όρια .
Οι σημερινοί δημοσιογράφοι- πολίτες, καταγράφουν καθημερινά την πραγματικότητα που συναντάνε σε αντίθεση με τους επαγγελματίες δημοσιογράφους που δεν μπορούν να το κάνουν, γιατί έχουν κάποια γραμμή που πρέπει να ακολουθούν. Έτσι φτάνουμε και στην περίπτωση της Vodafone και της αποσιώπησης της απόφασης της ανάκλησης του προστίμου.

Τελικά, ευτυχώς που απεργούνε σήμερα οι κύριοι Χατζηνικολάου, Ευαγγελάτος, Τρέμη, κλπ., κλπ, και θα ενημερωθούμε από πού αλλού από την Μπογκόσφαιρα.
Θα μπορούσε να κρατήσει η απεργία τους για κανένα χρόνο.
Κακό θα μας έκανε;;

Γιατί αντιδρούν στη ΔΡΑΣΗ;

Η ανακοίνωση της ίδρυσης της πολιτικής κίνησης της ΔΡΑΣΗΣ έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στη λιμνάζουσα ελληνική πολιτική σκηνή, γιατί αφενός κανείς δε περίμενε ότι ο Στέφανος Μάνος θα είχε το πολιτικό «θράσος» να κάνει την δεύτερη πολιτική του κίνηση και αφετέρου, γιατί όλοι θεωρούσαν μοιρασμένη την πολιτική τράπουλα.
Η πολιτική τράπουλα είχε μοιραστεί εδώ και καιρό και όλο το πολιτικό μας κατεστημένο κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου, καθώς δεν υπήρχε τίποτα το ορατό που θα μπορούσε να ταράξει το ελληνικό πολιτικό status. Δεν υπήρχε κανένας νέος παίκτης στον ορίζοντα…
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, ήταν για πολλά χρόνια ήσυχοι, -παρόλα τα σκάνδαλα που προκάλεσε την αυξανόμενη αποστροφή του κόσμου- και κάνανε όσα περνούσε από το χέρι τους, ώστε στο τέλος, όταν έρχεται η ώρα της κάλπης να παίρνουν την μεγάλη πίτα και την εξουσία.
Έτσι έχουν καταφέρει μέσα από την πόλωση, τις πελατειακές σχέσεις, τα φιλικά ΜΜΕ και τις προσλήψεις στο δημόσιο να εναλλάσσονται στην εξουσία για δεκαετίες, χωρίς να κάνουν κάτι το ουσιαστικό, πέρα αυτού που είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνε ένα κόμμα που είναι στην εξουσία και πέρα από αυτό που τους υποδεικνύει η Ε.Ε.
Όμως, απ’ότι φαίνεται η ελληνικό πολιτικό (δικομματικό- τρικομματικό) σκηνικό σιγά-σιγά αλλάζει. Τουλάχιστον αυτό παρατηρείται τελευταία από τις δημοσκοπήσεις, αφού ακόμη και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του δικομματισμού στρέφονται συχνότερα σε μικρότερα κόμματα. Την αρχή την έκαναν στην δεκαετία του 90’ κόμματα της όπως π.χ. το ΔΗΑΝΑ, το ΔΗΚΚΗ, η ΠΟΛ.ΑΝ.
Καθώς όμως περνάνε τα χρόνια στην ομάδα προστέθηκε το κόμμα των δημοσιογράφων και πλασιέ βιβλίων, το ΛΑΟΣ.
Τελευταία στις δημοσκοπήσεις παρατηρείται επίσης -λόγο κλιματολογικών αλλαγών- το κόμμα των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ. Τα κόμματα όπως οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ και η Φιλελεύθερη Συμμαχία αν και ήταν ελπιδοφόρα κόμματα, εντούτοις δεν κατάφεραν (προς το παρόν) να "αγγίξουν" τον ψηφοφόρο.

Βλέποντας λοιπόν κανείς τον Ελληνικό πολιτικό χάρτη, μπορεί να σκεφτεί πως δεν υπάρχει κανένα κόμμα (πλην των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ) που να μην έχει στην πολιτική του ατζέντα θέματα με πολιτικές πεποιθήσεις (Λαϊκή Δεξιά, Φιλελεύθεροι, Κεντρώοι, Σοσιαλιστές, Αριστεροί, Κομμουνιστές) και την παροχολογία που στην συνέχεια γίνεται φοροεισπρακτικό κυνηγητό.

Τώρα έρχεται η ΔΡΑΣΗ, ίσως για πρώτη φορά στα Ελληνικά δεδομένα να συσπειρώσει όλους τους Έλληνες που έχουν καταλάβει εδώ και καιρό ότι το ιδεολογικό παραμύθι τελείωσε.
Ότι ήρθε η στιγμή της λογικής και της δράσης και ότι τα ωραία λόγια έχουν τελειώσει…

Είναι πρώτη φορά που ένα κόμμα έχει συγκεκριμένο μεταρρυθμιστικό σκοπό. Είναι επίσης πρώτη φορά, που ένα κόμμα δεν υπόσχεται φρούδες ελπίδες και την επόμενη των εκλογών μόλις εκλεγεί θα ξεχάσει όσα έχει υποσχεθεί. Η ΔΡΑΣΗ είναι το πρώτο κόμμα που έχει τόσο ξεκάθαρη πολιτική ατζέντα.
Όσο θα δυναμώνει η κίνηση της ΔΡΑΣΗΣ, τόσο πιο πολύ αντίδραση θα δημιουργεί.
Ήδη τα πρώτα σημάδια φάνηκαν. Οι «καλοπροαίρετες» αμφισβητήσεις και ειρωνείες στα πρόσωπα του κ. Μάνου και Κοντογιαννόπουλου, ξεκίνησαν με το καλημέρα από διάφορους «ανεξάρτητους» σχολιαστές σε εφημερίδες, όπως η Ελευθεροτυπία, Τα ΝΕΑ, πρώτου καν ακούσουν τι έχει να τους προτείνει το νέο πολιτικό σχήμα.

Οι κακίες και ο φθόνος ήρθαν από ανθρώπους που φοβούνται το καινούριο και που δεν θέλουν να αλλάξουν τα υπάρχοντα πολιτικά δεδομένα, αλλά και από ανθρώπους που είχαν οικειοποιηθεί το ρόλλο των μεταρρυθμιστών, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση. Από ανθρώπους που είναι βολεμένοι στο παρόν πολιτικό σύστημα και που θέλουν την Ελλάδα τριτοκοσμική χώρα και από πολιτικές ομάδες που πέρα από θεωρία δεν έκαναν τίποτα το ουσιαστικό.

Όσο για την ΔΡΑΣΗ;
Αυτή δυναμώνει και θα δυναμώσει και θα περάσει στην ΔΡΑΣΗ

----------------------------------------------------------